zondag 15 april 2018

Stop. Ho. Niet verder.

Mijn uitleenstop voor dingen (en met name cd's, lp's, boeken, videobanden en dvd's) was een assertieve reactie op een leven lang slecht nee kunnen zeggen en idem grenzen kunnen stellen.
Ik was op een punt gekomen waar het meer dan genoeg was geweest, en de aanleiding was overduidelijk.
Ikzelf leende nooit van anderen, vond het a. moeilijk om te vragen en b. ook totaal niet nodig.
Ik heb me graag offers getroost (financieel), en altijd veel energie en toewijding er in gestoken, om mooie dingen te verzamelen.

En de ergernis lag op de loer. Ik kreeg uitgeleende dingen vaak pas erg laat terug, of helemaal niet meer.
En ook heel vaak in slechte staat. Vies, geknaaid, beschadigd.

Ik was van de week dan ook pissig toen ik me realiseerde dat ik er toch weer ingetrapt was, en tegen mijn zin nu wekelijks cd's aan het uitlenen was (meervoud, inmiddels), op commando nog wel.
Mijn uitgebreide en zorgvuldig geformuleerde mail werd niet eens beantwoord, en de reactie afgelopen vrijdag was gepikeerd en niet-begrijpend.

Belangrijker was mijn goede gevoel hierbij, dat ook nog helemaal bevestigd werd in het korte gesprekje dat ik erover had met Lex.

Kortom, een gouden greep die me meteen van een slecht gevoel af hielp.
En hopelijk heb ik er weer iets bijgeleerd, waar het gaat om het duidelijk bewaken van je gestelde grenzen, en ingrijpen bij inbreuk erop.


Geen opmerkingen: