donderdag 31 maart 2011

I'm in love with you - Steve Forbert



Jan de Stripman wijdde er tot mijn genoegen speciaal een bijdrage aan: de bijna vergeten zanger Steve Forbert - wie kent hem eigenlijk (nog)?
Van zijn, wat mij betreft, mooiste lp Jackrabbit Slim (uit 1979 alweer) is hier het liedje I'm in love with you.
Ik draai Steve's muziek nog altijd graag.

   (druk op de play knop voor de muziek)

dinsdag 29 maart 2011

Graatje


















Nee, zo vrolijk als deze haringhappende meisjes keek ik niet vanmiddag, meteen nadat ik een lekkere zoute haring op had.
Het moest eigenlijk niet kunnen, maar toch...prikte er een minuscuul graatje in mijn keel, dat ondanks slikken, schrapen en wat eten hardnekkig bleef zitten.

Het was jaren geleden dat het me voor het laatst was overkomen, en ik was er niet zo blij mee.
Op internet nog even gekeken, of er misschien wijze raad was waar ik zelf niet op kon komen.
Maar veel verder dan: beschuit of ontbijtkoek eten, en wat drinken kwamen de adviezen ook niet.

Om een lang verhaal kort te maken: zo'n drie uur verder was mijn kleine kwelgeest ineens verdwenen.
En kon ik weer lachen, net als de haringhappende meisjes op de foto...

maandag 28 maart 2011

Don't wait too long - Madeleine Peyroux




  (druk op de play knop voor de muziek)

You can cry a million tears
You can wait a million years
If you think that time will change your ways
Don't wait too long

When your morning turns to night
Who'll be loving you by candlelight
If you think that time will change your ways
Don't wait too long

Maybe I've got a lot to learn
Time can slip away
Sometimes you've got to lose it all
Before you find your way

Take a chance and play your part
Make romance, it might break your heart
But if you think that time will change your ways
Don't wait too long

It may rain, it may shine
Love will age like fine red wine
But if you think that time will change your ways
Don't wait too long

Baby you and I've got a lot to learn
Don't wonna waste another day
Maybe you've got to lose it all
Before you find your way

Take a chance, play your part
Make romance, it might break your heart
But if you think that time will change your ways
Don't wait too long

Don't wait
Don't wait

zaterdag 26 maart 2011

Ach, ze blijven speels, hè...






















Plaats van het misdrijf: de voorhal.

Tijdstip van het misdrijf: tussen 19.00 uur en 20.00 uur, vanavond (geschat).

Mishandeld voorwerp: een eens nieuwe rol wc-papier.

Staat van het voorwerp: bijna onherkenbaar verminkt.

Vermoedelijke dader: Knorretje de kater.

Wiens schuld allemaal: de mijne, had ik de boodschappen ook maar meteen goed moeten opruimen, vanmiddag.

Kans op herhaling: groot.

Hier volgt nog het daderprofiel: onschuldige oogopslag, type: 'ik doe geen vlieg kwaad'.

Love is - Kate & Anna McGarrigle





















Op 18 januari 2010 overleed tot mijn en veler verdriet Kate McGarrigle. Samen met haar zuster Anna vormde ze een geliefd zangduo, dat een bescheiden hitje had met Complainte pour Ste Catherine.
Deze versie van het liedje Love is zongen de zusjes in 1993 live in de radiostudio van NPR.

    (druk op de play knop voor de muziek)

Love is a shiny car
Love is a steel guitar
Love is a battle scar
Love is the morning star

Love is a twelve bar blues
Love is your blue suede shoes
Love is a heart abused
Love is a mind confused

Love is the pleasures untold
And for some love is still a band of gold
My love has no reason has no rhyme
My love crossed the double line

vrijdag 25 maart 2011

En...smeren maar weer
























Zo tegen eind februari moet ik weer beginnen, elk jaar opnieuw, met smeren tegen zonnebrand.
Februari?! Ja lach maar, het is toch echt waar!
Ondraaglijke jeuk kan het geven, die extreme zonne-allergie waar ik mee gezegend ben.
Gelukkig heb ik een middel gevonden dat er goed tegen werkt, het heet Contralum, en beschermt me dus afdoende.
Evengoed kan ik dan natuurlijk, met die gevoelige huid, niet uren achter elkaar in de felle zomerzon, maar daar heb ik ook geen behoefte aan, en probeer dat zo veel mogelijk te beperken.

Maar goed, nu vanaf begin maart moet ik me dus weer met ijzeren discipline dagelijks insmeren met deze emulsie, ook als de zon niet schijnt.
Want voor mensen met een flinke zonne-allergie schijnt de zon ook achter de wolken....

donderdag 24 maart 2011

Stroomstoring













En toen viel de stroom uit, om half acht vanmorgen.

Het geeft wel een beetje narigheid en ongemak, zo'n extreem lange stroomstoring van buitenaf, al zijn er natuurlijk ergere dingen.
Drie uur lang zat ik zonder verwarming, ook de telefoon deed het niet.
Leve het internet-bellen - maar niet heus!
En koffie zetten, vergeet het maar...
Ik ben van de weeromstuit dus maar boodschappen gaan doen, lopend om ook weer wat warm te worden.
De helft van de winkels in het winkelcentrum was dicht, die hadden ook geen stroom. Maar Albert Heijn was gelukkig gespaard gebleven, en gewoon open.

Toen de stroom uiteindelijk weer aanging, het was inmiddels over half elf, sloeg de cv uit zichzelf aan, en zijn interne computer wist zowaar nog op welke gevraagde temperatuur ik hem gezet had, vanmorgen vroeg.
Dat viel nog alles mee, dus.
Mijn FM portable radio had zijn zender-instellingen nog (dat was maar net aan, nog even langer en ik had alle zenders opnieuw moeten instellen).
En...gelukkig deed mijn modem het ook weer, zonder storing. Dat was in het verleden wel eens anders geweest, herinnerde ik me.

De computer daarentegen was flink van slag, en er was een een langdurige register-herstel-operatie nodig voor we verder konden.
Dat zijn nog linke dingen met zo'n oud beestje, plotselinge stroomuitval, weet ik uit ervaring.

Affijn, we 'draaien' weer, of er niets gebeurd is! Tot de volgende storing...

dinsdag 22 maart 2011

Day is done - Nick Drake




     (druk op de play knop voor de muziek)

When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done

When the day is done
Hope so much your race will be all run
Then you find you jumped the gun
Have to go back where you begun
When the day is done

When the night is cold
Some get by but some get old
Just to show life's not made of gold
When the night is cold

When the bird has flown
Got no-one to call your own
Got no place to call your home
When the bird has flown

When the game's been fought
Newspapers blow across the court
Lost matches sooner than you would have thought
Now the game's been fought

When the part is through
Seems so very sad for you
Didn't do the things you meant to do
Now there's no time to start anew
Now the part is through

When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done


maandag 21 maart 2011

Ha, heerlijk, lente!

Je ziet hem, of haar, genieten, in het heerlijke voorjaarszonnetje.
Als dat geen fijn lentebeeld is...

Lenteavondhemel in de polder

Fris zijn ze nog wel, die vroege lenteavonden.
Maar zo mooi helder al, met de belofte van het voorjaar in de lucht...

zaterdag 19 maart 2011

De leugens van Kadaffi

Nee, hij ging onmiddellijk over tot een staakt-het-vuren, zo haastte Kadaffi zich te zeggen van de week, toen de VN resoluties dreigden, en er een vliegverbod boven Libië zou worden afgekondigd.

Ik geloofde er natuurlijk niets van, en prompt ging Kadaffi met verdubbelde inzet door, de opstandelingen aan te vallen en te bestoken.
Hoe ongelooflijk brutaal kun je toch zijn?

Nu, na zijn zoveelste leugen, is het genoeg geweest, en wordt hij door de internationale troepen flink aangepakt - al kent deze situatie onderhand natuurlijk alleen maar verliezers, of er nu ingegrepen wordt of niet, en zullen er hoe dan ook veel slachtoffers vallen.

Shattered Glass - kijktip voor woensdag 23 maart


Shattered Glass is een fascinerende film uit 2003 over Stephen Glass, een jonge journalist bij een opinieblad, die wordt ontmaskerd nadat hij 27 van zijn 41 artikelen uit zijn duim heeft gezogen.
BBC 1 zendt deze film van regisseur Billy Ray komende woensdagnacht 23 maart uit, van 0.20 tot 1.50 uur.
De belangrijkste rollen zijn voor Hayden Christensen, Peter Sarsgaard, Chloë Sevigny en Steve Zahn.

Toen ik een tijdje terug hoorde hoe een schrijver van de reisgidsenserie The Lonely Planet hele delen van zijn werk had verzonnen, en reisbeschrijvingen had bedacht voor landen waar hij nota bene nog nooit zelf was geweest, moest ik onmiddellijk weer aan deze waargebeurde affaire denken.

De jonge ambiteuze journalist  Stephen Glass merkte hoe makkelijk het was, de toedracht van door hem te beschrijven gebeurtenissen te verdraaien en feiten anders te presenteren, en maakte zijn verhalen almaar smeuiiger toen hem bleek hoe hij er steeds mee weg kwam zonder betrapt te worden.
Hij voerde gefingeerde bronnen op voor zijn schrijfsels, manipuleerde de waarheid en creëerde zijn eigen 'bewijsmateriaal' voor zijn verhalen.
Alles om zijn ijdelheid en eerzucht te bevredigen.

Het mooiste is, vind ik nog wel, dat dit verhaal van bedrog en geschonden vertrouwen dus helemaal waar gebeurd is, van 1995 tot 1998 bij het opinieblad The New Republic.
De film hoefde dan ook 'alleen maar' de feitelijke historie te volgen.

Uiteindelijk loopt Glass tegen de lamp, en als kijker zit je op het puntje van je stoel terwijl je ziet hoe hij zich steeds verder in de nesten werkt.
Het begrip 'plaatsvervangende schaamte' is wat mij betreft voor dit soort situaties uitgevonden.

Onvoorwaardelijk aanbevolen, Shattered Glass, gaat dat zien!

vrijdag 18 maart 2011

Blogopties

Na een lange, en voor mij vaak geïnspireerde periode van bloggen bij het VKblog bleek hier, begin van het jaar, een abrupt einde aan te komen. De korte, koele brief van Remarque liet aan duidelijkheid niets te wensen over, wat dat betreft.
Net zoals veel andere bloggers heb ik een afweging gemaakt over de alternatieven, en gekeken of, hoe en waar ik verder wilde en kon gaan. Alsnog een doorstart maken met het VKblog leek me al snel echt geen optie meer, zeker na de natrapperij (ik kan het niet anders zien) door 'ombudsman' Thom Meens, die voor mij wel de doorslag gaf.
Met de Volkskrant, die toch al uiterst onbeholpen met ons bloggers communiceert, had ik het echt helemaal gehad, zeker vanaf dat moment.
Ook de sigaar uit eigen doos die de VK ons durfde te presenteren (uitstel van sluiting tot 1 juni, echt op het allerlaatste moment) viel bij mij niet erg goed. Het halfslachtige voorstel, bij Sanoma onderdak te zoeken, is vleesch noch visch, en overbodig voor degenen die zelf hun weg al hadden gezocht - en gevonden.

Blog In Blik leek een veelbelovende optie, met een voorpagina zoals bij het VKblog.
Helaas zakt BiB nu steeds verder weg. Slechts een handjevol bloggers plaatst er bijdragen, en met slechts 5 tot 10 bijdragen per dag (!) ben je nu al spekkoper. Bovendien wordt er maar heel sporadisch gereageerd, en dreigt de site ook nog eens gedomineerd te worden door twee notoire ruziezoekers.
Ikzelf ben er (nog wel) aanwezig, maar met het nodige voorbehoud. Persoonlijk vrees ik dat Blog In Blik geen grote toekomst heeft, maar je weet het natuurlijk maar nooit.

Voorlopig heb ik, naar tevredenheid, in ieder geval goed onderdak gevonden bij Blogspot, samen met Wordpress de meest populaire optie voor dolende ex-VKbloggers. Blogspot zal dan ook de plaats zijn van waaruit ik de komende tijd mijn bijdragen zal schrijven.
Interactie, bezoekersaantallen en reacties zullen zeker stukken minder zijn dan in de hoogtijdagen van het VKblog, maar dat moeten we maar op de koop toe nemen. Voorlopig heeft deze betrekkelijke rust ook zijn aangename kanten, is me wel gebleken.

Als alternatief voor de toch wel node gemiste voorpagina van het VKblog timmert OBA intussen flink aan de weg. Ik heb me daar onlangs ook aangemeld, en zie het als een mooi hulpmiddel, met zeker nog groeimogelijkheden. Voor sommigen is OBA blijkbaar controversieel, dat heeft veel te maken met de ontstaansgeschiedenis. In de eerste dagen leek OBA vooral toch een soort vrijhaven voor VKblog dissidenten met een twijfelachtige reputatie. Ik ben zo vrij, me van die voorgeschiedenis weinig aan te trekken, en gewoon onbevooroordeeld mee te doen.
Ach, er is al genoeg naijver, onmin en kinnesinne in de wereld, vindt u ook niet?

Voor mij onverwacht, tenslotte, kwam onlangs de mededeling van Developer, die serieuze pogingen doet om een 'Vblog' het levenslicht te doen zien. Een sympathieke (en vooral dappere) poging, die ik van harte ondersteun.
Of het nog wat voor mij wordt, weet ik echt niet, ik wacht de ontwikkelingen maar eens rustig af.

donderdag 17 maart 2011

Godenzonen blijken maar gewone stervelingen

Nee, het was geen opwekkend gezicht, vanavond, het krachteloze potje armzalig voetbal dat Ajax op de lelijke kunstgrasmat van Spartak Moskou ten toon spreidde.
Kansloos ging het elftal van Frank de Boer ten onder, met 3-0, nadat de thuiswedstrijd al met 1-0 was verloren.

Ajax is dus uitgeschakeld, voor wie het nog niet begrepen mocht hebben.
De malaise duurt voort.

woensdag 16 maart 2011

Voortschrijdend inzicht? Over batterijen, oplaadbaar, of juist niet












Al sinds mijn kinderjaren gebruik ik apparaten, die batterijen nodig hebben om het te doen.
Lantaarns, draagbare radio's, en later ook vooral afstandsbedieningen.
In de jaren '80 werd het steeds meer een (goede?) gewoonte om over te stappen op oplaadbare batterijen. Veel zuiniger, werd ons verteld, en beter voor het milieu.
Daar ben ik de laatste jaren steeds meer vraagtekens bij gaan zetten.
Je begint al met een flinke investering in een oplaadapparaat en oplaadbare batterijen. En het rendement ervan...is me steeds meer gaan tegenvallen.
Eenmaal opgeladen batterijen zijn slecht 'houdbaar', je kunt er niet mee vooruit werken.
Binnen een paar weken zijn ze weer leeg, of je ze gebruikt hebt of niet.
En het viel me op, dat ze behoorlijk snel slechter worden. Dat wil zeggen: laten zich minder goed opladen, en gaan steeds korter mee.

Een paar dagen terug had ik het er helemaal mee gehad.
Mijn nog niet zo lang geleden gekochte peperdure 9 V accu'tjes, die ik in de personenweegschaal en twee rookmelders gebruik, bleken nog maar een paar dagen werkzaam, waar ze het normaal gesproken zeker maandenlang hadden moeten volhouden.
En dus hakte ik de knoop maar door, en...ben weer helemaal op de ouderwetsche niet-oplaadbare batterijen overgestapt.

En of ik nu duurder uit ben dan voorheen?
Ik betwijfel het. In ieder geval werken 'echte' batterijen veel beter, gaan stukken langer mee, en zijn in de aanschaf natuurlijk ook veel goedkoper, zeker als je bij zaken als Blokker en de Hema een beetje op de aanbiedingen let.

Ja, ik ben weer helemaal terug bij af.

vrijdag 11 maart 2011

Niet zo expliciet, alsjeblieft

Het slechte nieuws over de aardbeving en de tsunami die Japan troffen is al erg genoeg, vind ik.
Via de radio hoorde ik het vandaag, en daar wil ik het verder bij laten.
Op de tv wordt het, als verwacht, breed uitgemeten met beelden, ik pas hiervoor.

Slecht nieuws schijnt altijd gepaard te moeten gaan met beelden, ik begrijp dit niet goed en ben er erg tegen.
Ik hoef ook geen beelden van dierenmishandeling te zien om doordrongen te zijn van de ernst en ellende van de situatie.

Ik zal de journaals en aktualiteitenprogramma's vermijden, de komende dagen.

zaterdag 5 maart 2011

Ha, er wordt weer getwitterd, hier

Voor het eerst dit jaar hoorde ik, zoëven, een vertrouwd geluid: het opgewekte twitteren door zeker zo'n 20 musjes, direct onder mijn slaapkamerraam.
Ik hoor het graag, en had het al weer veel te lang gemist, deze eindeloze winter.

Spring is in the air, no doubt!

Afscheid van het VKblog

Deze, allerlaatste, bijdrage plaatste ik gisteren op mijn inmiddels nu helemaal leeggemaakte, opgeruimde en schoongekuiste VKblog.

donderdag 3 maart 2011

Design klassiekers: het Moleskine opschrijfboekje



















Ernest Hemingway had er een. Pablo Picasso zweerde erbij. Bruce Chatwin reisde stad en land af om ze te bemachtigen. Vincent van Gogh ging nooit van huis zonder. André Breton, Henri Matisse en Oscar Wilde hadden er altijd een bij zich.
Al twee eeuwen lang was het Moleskine opschrijfboekje de favoriet van schrijvers, schilders, reporters en gewone stervelingen.
Het ideale medium om onderweg of thuis je schetsen, ideeën, notities en verhalen in te noteren.

Een eenvoudig zwart boekje, handgemaakt - nog altijd!
Het meet 9 bij 14 centimeter, het mooie crèmekleurige papier heeft lijnen of ruitjes, je kunt het ook blanco krijgen. Er zit een handig elastiek omheen, zodat het niet te pas en te onpas open valt.
Achterin vind je een vakje voor kleine foto's, bonnen, briefjes en losse blaadjes.
De omslag is gemaakt met ronde hoeken, en afgewerkt met 'moleskine', een Franse term voor imitatieleer.
Het woord is afgeleid van het oorspronkelijk Engelse moleskin, of mollenhuid.
Maar gelukkig komen er hier geen mollen aan te pas, het is dus kunstleer.

Oorspronkelijk werden de Moleskine notitieboekjes in de 19e en 20e eeuw gemaakt door een kleine Franse boekbinderij. In 1986 was het door ontbrekend succes en uitblijvende omzet over en uit voor Moleskine, en werden de laatste boekjes in Tours door een klein familiebedrijfje gefabriceerd. Wat een triest einde.

Maar.....

In 1998 besloot de Milanese firma Modo y Modo het merk weer tot leven te brengen, en het wonder gebeurde! Sindsdien is het zwarte legendarische Moleskine opschrijfboekje opnieuw een groot, wereldwijd succes!
Naast het notitieboekje zijn er nu ook agenda's, reporter notebooks en zelfs fijne aquarelboekjes van Moleskine.

Het is een mooi voorbeeld van hoe in deze digitaal gedicteerde wereld van electronische agenda's, pda's en pocket pc's een klassiek, 'analoog' design zijn zeggingskracht kan houden en kan overleven.

Dus, heb je ideeën voor een nieuw blog? Noteer ze in je eigen Moleskine.
En, zeg nou zelf, wat voor van Gogh en Hemingway genoeg was.....

Ach, tenslotte, uiteindelijk vindt de creatieve geest altijd wel een schriftje, boekje, blocnootje, bierviltje, velletje papier of losse envelop om zijn of haar mooie ideeën te bewaren voor de huidige én toekomstige generaties!

 

















"I never travel without my notebook. One should always have something sensational to read on the train."

Oscar Wilde


Het verhaal van de kleurpotloden





















Net als zoveel andere jongetjes was ik kleurenblind. De rood-groen variant, die bij mannen veel vaker voorkomt dan bij vrouwen. Zoals de term al een beetje aangeeft, kan ik een rode bal op een groen voetbalveld slecht onderscheiden. Bijna dezelfde kleur, namelijk!
Voor ons 'rood-groenen' dan.....verder zien wij gewoon de wereld wel in kleur, hoor, alleen een pietsie anders.

De vrouwen geven vooral de erfelijke eigenschappen van kleurenblindheid door, meestal zonder zelf kleurenblind te zijn. Want dat zijn dan weer vooral de jongetjes!
Ik had er totaal geen last van, al noemde ik wel eens een verkeerde kleur als er naar gevraagd werd, thuis, op de kleuterschool en op de lagere school.

Toen ik, in de eerste klas van de HBS, een proefwerk aardrijkskunde moest maken, moesten we daarvoor o.a. een geografisch kaartje inkleuren.
Argeloos vroeg ik mijn buurman naar de goede kleuren uit de kleurpotlodendoos, en werd prompt van afkijken verdacht door de leraar die dat even niet goed inschatte.....
Gelukkig zag deze al snel zijn vergissing, en gaf de tip, stickertjes met de namen van de kleur op mijn kleurpotloden te plakken.
En zo kwam het dat ik jarenlang plakkers met de kleur erop geschreven op al mijn kleurpotloden had. Wie ernaar vroeg, kon rustig en onbevangen uitleg krijgen, ik zat er echt niet mee!

Erg veel consequenties heeft mijn kleurenblindheid nou ook weer niet gehad.
Bij de mijnopruimingsdienst zou ik nooit aan de slag komen, die grijs-blauwe en die blauw-grijze draden zou ik vast een keertje fataal verwisselen.....
En een sollicitatie als kwaliteitscontroleur bij een grote tapijtenfabriek was achteraf dus te optimistisch geweest, voor iemand die zich in kleurnuances zo makkelijk vergist.......

Als enthousiast amateurfotograaf heb ik het altijd maar bescheiden gehouden bij een zwart-wit doka......de dure kleurenvergroter was aan mij niet besteed, ik kon de resultaten toch niet betrouwbaar beoordelen en inschatten.
Ook kleren-combinaties wilden bij mij natuurlijk nog wel eens 'vloeken' -  dat wil zeggen, in de ogen van de anderen.....ach, zolang ik het zelf wel mooi vind staan vind ik het ook wel best.
En als ik nog eens twijfel, kan ik het ook gewoon vragen! Heb ik altijd gedaan.

Eén tip, tenslotte, voor de fabrikanten van kleurpotloden: zoals ze tegenwoordig linkshandigen ook tegemoet komen met linkse scharen, kurketrekkers en zo, zo zouden ze de kleurenblinden misschien blij kunnen maken door op de kleurpotloden ook de kleur letterlijk te vermelden.

Hoeven besluiteloze brugklassers er geen stickertjes meer op te plakken.

Het kistje

Onze poes kwam, vroeger bij ons thuis, altijd in de vensterbank van het zijraam zitten als zij naar binnen wilde. Er was meestal wel iemand die haar opmerkte en de achterdeur open deed.
Toen zij in verwachting raakte was het niet anders. Alleen, tegen het einde van haar zwangerschap begon mijn vader zich te verbeelden dat de sprong vanaf de grond poes zwaarder begon te vallen. Hij haalde een appelkistje uit de schuur en zette dat, op zijn kop, onder het raam. Had poes een makkelijk opstapje.

We waren wel benieuwd of het veel zou helpen. De eerste de beste keer dat poes zich weer aan het venster kwam melden keek zij even, verrast, naar het kistje. Daarna nam zij een ferme sprong en landde, met een ruime en sierlijke boog, óver dat onhandige nieuwe obstakel gracieus in de vensterbank.
Wij kinderen lachten ons natuurlijk rot!

Later die middag heeft mijn vader het kistje maar weer weggehaald en teruggezet in de schuur.

woensdag 2 maart 2011

Kleine Knorretje

Toen ik pas, in een aanval van nostalgie, de schoenendoos met oude foto's omkeerde, kwam ik ook deze tegen, van een nog piepjonge Knorretje.
Ik vind het leuk, ze hier nog eens te laten zien.




dinsdag 1 maart 2011

Een winterse eerste lentedag

Ha, wat had ik me verheugd op de eerste lentedag, vandaag.
Maar dat viel tegen.
Fris zou het zijn, had Erwin Kroll gewaarschuwd, met dat vingertje, maar wel zonnig vanaf de middag, beloofde hij nog.

Snijdend koud werd het dus, en geen zon te zien geweest hier.
Maar we geven het niet zo gauw op, natuurlijk.
Morgen beter?

Mooi geweest

Ha, het is 1 maart!
Lente, tijd voor een nieuw begin.
Het VKblog tijdperk is voor mij (en veel medebloggers) nu afgesloten, en ik zal vanaf vandaag uitsluitend hier op mijn Blogspot plek mijn bijdragen plaatsen.
Ik heb er zin in!