vrijdag 25 februari 2011

Get together - The Youngbloods


















    

Love is but a song we sing 
fear's the way we die 
you can make the mountains ring 
or make the angels cry  
though the bird is on the wing 
and you may not know why 

Come on people now
smile on your brother
everybody get together
try to love one another right now


De foto is van het Woodstock Festival, 1969.

maandag 21 februari 2011

Heartbeat - Buddy Holly


Hij was jong, talentrijk en veelbelovend, de succesvolle zanger Buddy Holly uit Lubbock, Texas.
In februari 1959 maakte een fataal vliegtuigongeluk aan alle dromen een einde.
Hier het liedje Heartbeat, uit 1958.


     (druk op de play knop voor de muziek)

zondag 20 februari 2011

Wel kijken, niet kopen

We hadden alle tijd, mijn moeder en ik, en we liepen ieder voor zich nog wat rond te kijken bij de kaarten en tijdschriften voorin de campingwinkel.
Toen ik het wel gezien had en haar weer opzocht stond ze, met haar rug naar me toe, even verder bij de krantenstand uitgebreid de koppen te lezen, zeker niet van plan om een krant te kopen, want die hadden we al.
Ik liep naar haar toe, porde haar zachtjes aan, en zei: "Ha, wel kijken, niet kopen hè!"

Als door een wesp gestoken draaide ze zich om en ik keek in het verschrikte gezicht van een mij volslagen onbekende vrouw, die wel gedacht moet hebben dat ze volkomen uit het niets een onterecht standje van de bedrijfsleider kreeg!
Nadat ik nog onbeholpen een verward excuusje had gemompeld zocht ik mijn moeder op, die een eindje verderop bij de kassa op me stond te wachten.

zaterdag 19 februari 2011

Oom Piet (vervolg)

Mijn moeders oom Piet had wel een heel eigen stijl van omgaan met mensen. Met name van kinderen placht hij al snel te veel te verwachten. Hij overschatte regelmatig hun capaciteiten, en overvroeg ze prompt als hij dacht dat ze hem wel even konden helpen.
Mijn moeder moet hooguit een jaar of zeven geweest zijn toen ze door oom Piet werd uitgenodigd, hem een handje te helpen met het verslepen van een loodzware biljarttafel. Wat de man bezielde om zo'n frêle meisje aan de andere kant van dat reusachtige biljart neer te zetten, en aan te sporen maar flink mee te tillen is me een raadsel.....

Een andere keer was mijn moeder, nauwelijks ouder en groter, al weer de klos, toen oom Piet met een groot, sterk en vooral onrustig paard buiten voor een winkel stond. Of mijn moeder, die toevallig argeloos langs kwam lopen, het paard even voor 'm vast wilde houden terwijl Piet gauw zijn boodschap ging doen.....
Ze kreeg met een resoluut gebaar de teugels in de handjes gedrukt en weg was oom Piet. Het paard rook zijn vrijheid al en begon dwingend met zijn hals te schudden en uitdagend steeds grotere stukken heen en weer te lopen, het arme angstige meisje, half hangend aan de teugels met zich meeslepend.
Ze moeten Piet in de winkel gewezen hebben op de op straat ontstane crisis, want hij kwam hoofdschuddend en boos kijkend naar buiten, vol ongeloof om zo'n dom kind dat nog niet eens eventjes een paard kon vasthouden.
Toen mijn grootvader later die dag het relaas van mijn nog enigszins ontdane moeder hoorde, was voor hem de maat wel vol.
Hij fietste direkt naar oom Piet toe en las zijn broer stevig de les.
Het heeft geholpen, want sinds die dag heeft mijn moeder nooit meer zware biljarten hoeven te tillen of onwillige paarden in bedwang hoeven te houden.

Oom Piet

Mijn moeder vertelde me het volgende verhaal.

Haar oom Piet was varkenshouder. Het was een zwijgzame man, die bij kleine tegenslagen snel driftig kon worden; tegenwoordig zouden we spreken van een kort lontje.
Overdag liepen zijn varkens wat rond te scharrelen op een landje aan de Oude Rijn. 's Avonds werden ze door oom Piet bij elkaar gedreven in een met houten, losse schotten afgeschut hok, waar ze dan de nacht doorbrachten en ook gevoerd werden.

Op een mooie zomeravond was Piet weer bezig zijn varkens bij elkaar te krijgen, het hok in.
Het schoot niet erg op, en veel te laat naar zijn zin had hij ze eindelijk binnen, op ééntje na. Het was een vrolijk, ondeugend varken, dat zich maar niet liet vangen en telkens net weer uit zijn graaiende handen wegglipte.
Zoals gezegd was oom Piet nogal kort van geduld, en al gauw was de maat dan ook vol.
Met een rooie kop brulde hij: 'Dan allemaal deruit!', gooide het hek wijd open en joeg, driftig met zijn klompen stampend, de verbaasde varkens weer allemaal terug het landje in.

De messen zijn geslepen

Er waren efficiëncy-onderzoeken, effectiviteitscontrôles, kortom reorganisatieplannen bij ons op kantoor.
De stemming was hierdoor gespannen en wantrouwig. Het was niet voor het eerst. Welke koppen zouden er bij deze ronde rollen?
Op de intranetschermen verscheen groot de dreigende mededeling aan allen: 'Dames en Heren, de messen zijn geslepen!'.
Benieuwd veerde ik op. Was dit dan de eerste openlijke proteststem van een paar collega's die het niet meer pikten? Zat er een aktie aan te komen?

Groot was de antiklimax toen ik de context zag van de berichtgeving.
Het was een huishoudelijke waarschuwing van het personeelsrestaurant om ons toch vooral maar niet te snijden aan het net weer vlijmscherp geslepen bestek.

Kijken als Clarice Starling

Ik had die middag nog wel staan aarzelen. In de bak van de kringloopwinkel stond de lp Face Value van Phil Collins, jeweetwel die met zijn eerste hit 'In the air tonight'. 
Niet dat ik nou zo'n heel grote fan ben, maar voor een euro besloot ik hem toch maar mee te nemen.
Bij thuiskomst even de kleverige sticker eraf gepeld, de gescheurde binnenhoes vervangen en de groeven met een platendoek netjes schoongeveegd. En draaien maar.


Toen ik de plaat later die avond weer terug in de klaphoes wilde schuiven voelde ik, helemaal onderin, iets in de weg zitten. Het was iets donkers, dat wel leek op een of ander groot verdroogd insekt, het was niet goed te zien.
Ik haalde een lang pincet uit de badkamer en probeerde het ding uit de hoes te peuteren. Het gaf niet echt mee en ik vond het maar eng. Ik moet een beetje gekeken hebben als Clarice Starling, die in Silence of the Lambs met angstige concentratie een draderige mottencocon achter uit de keel van het slachtoffer probeert te trekken.

Met een droge plop viel het ding op het tafelblad. Het was een helemaal in elkaar gefrommeld briefje van 1000 gulden.

Jaren geleden moet iemand het een goed idee hebben gevonden, zijn spaargeld hier voor zolang maar op te bergen.

Ik heb dit geschenk van het lot dankbaar aanvaard.

donderdag 17 februari 2011

Gijs Gans en Wammes Waggel doen gewoon net of het al voorjaar is


Ze kwamen enthousiast aangepeddeld vanmiddag, in een heerlijk zonnetje dat doet vermoeden dat het voorjaar niet zo ver meer weg is.
Gijs Gans en Wammes Waggel geloofden er in ieder geval al duidelijk in, met goede zin.

The Prestige, een spannende film - kijktip voor zondag 20 februari

Het was een van de betere, spannende boeken die ik de laatste jaren gelezen heb: de roman The Prestige van Christopher Priest, uit 1995.
Daarom keek ik ook uit naar de verfilming, die in 2006 plaatsvond, en waarvan het resultaat me zeker niet tegen viel.

Op zondag 20 februari kunnen we op BBB 2 nu de film The Prestige zien.
Hij begint om 23.00 uur en is, zoals we op de BBC gewend zijn, helemaal vrij van reclame-onderbrekingen, heerlijk!

Met in de belangrijkste rollen: Hugh Jackman, Christian Bale, David Bowie, Michael Caine en Scarlett Johansson.
De regie is in handen van Christopher Nolan, die o.a. ook de gedenkwaardige film Memento maakte.



Het is aan het eind van de 19e eeuw, en twee jonge illusionisten, 'aanstormende talenten', werken samen in een gevaarlijke act met een met water gevulde cel.
Christian Bale speelt Alfred Borden, en Hugh Jackman is Robert Angier.

De ontsnappings-act uit de watercel verloopt fataal door een fout van Borden, en de vrouw van Angier verdrinkt jammerlijk.
Vanaf dat moment spelen rivaliteit, jaloezie en wraakgevoelens een grote rol tussen de twee.
Ze ontwikkelen beiden een verdwijnact, en proberen elkaars geheimen te bemachtigen - geen middel of truc wordt onbeproefd gelaten.
Ook dwarsbomen ze elkaars voorstellingen onophoudelijk.
Beider obsessie gaat van kwaad tot erger: er gebeuren ongelukken, relaties lopen vast en er is sprake van zelfmoord en moord.

Met behulp van flashbacks worden voor de kijker langzaam wat mysteries duidelijk, al werpen enkele verrassende plotwendingen op het einde van de film een heel ander licht op de gebeurtenissen daarvoor...


In mei 2010 was dit, in iets andere vorm, ook een kijktip van me.
Nog steeds van harte aanbevolen!

Illustratie: internet

dinsdag 15 februari 2011

Starting a new life - Van Morrison


   (druk op de play knop voor de muziek)  

When I hear that robin sing 
Well I know it's coming on spring 
Ooo-wee and we're starting a new life 

I've been shoveling the snow away

Working hard for my pay
All I gotta say is we're starting a new life

We're gonna move
way on down the line
Girl, we've been standing in one place too long a time
When I hear that robin song
Well, I know it won't be long
Find out where we belong
And we're starting a new life

We're gonna move, move way on down the line

Girl, we've been standing in one place too long a time
And when, and when, and when I hear that robin song
Well, I know it won't be long
Find out where we belong
And we're starting a new life

And we're starting a new life
And we're starting a new life
And we're starting a new life

vrijdag 11 februari 2011

Verbaasd achter het stuur















Toen ik gisteravond tegen tienen op weg naar huis was in de auto, turend langs de ruitenwissers in de onophoudelijke regen, wist ik niet wat ik hoorde.
Ik had er, net als velen, vast op gerekend dat Moebarak in een toespraak zijn onmiddellijke aftreden zou aankondigen.

In plaats daarvan hoorde ik uit de auto-speakers een monotoon opgelepelde engelstalige versie van de speech, veel woorden en niets zeggen, waaruit tot mijn stijgende verbazing niets van enig aftreden bleek.
Integendeel, Moebarak blijft gewoon zitten, tot september.

En nu is de menigte op het plein daar in Caïro laaiend.
Hoe dat nu verder moet...?

woensdag 9 februari 2011

Mijn miskopen



Hebt u dat nou ook? Vol overtuiging ooit een apparaat gekocht, waarvan het gebruik vervolgens nogal tegenviel, om wat voor reden dan ook?
Ik heb er wel een paar gekend, van die miskopen, al staat daar tegenover dat het meestal toch wel erg meegevallen is, met de dingen die ik kocht.
 
Hier komen ze, enkele van mijn minder gelukkige aankopen, met een korte toelichting.
 
 
De Betamax videorecorder.
Volgens kenners (en de verkoper) het neusje van de zalm, dit video-systeem zou het andere toen bestaande systeem, VHS, verpletteren en ver achter zich laten.
We weten (bijna) allemaal hoe het afliep.
VHS won, en de Betamaxbezitters bleven met een achterhaald systeem zitten, zo ook Bart dus.
 
De mini-vaatwasser.
Om ruimte te besparen kocht ik zo'n mooie kleine vaatwasser, hij paste op het aanrecht, langs de kant.
Het apparaat ging telkens stuk, het kon geloof ik niet zo goed tegen vocht (!).
Toen de garantieperiode verlopen was en de problemen bleven, heb ik het arme ding maar uit zijn lijden verlost.
 
De laserdisc speler.
Ook al zo'n vinding met fabelachtige vooruitzichten. De speler bleek erg onbetrouwbaar, de laserdiscs - die zo groot waren als lp's - waren bijna niet te vinden in de winkels en...het systeem verdween weer even snel als het gekomen was.
De bekochte bezitters beteuterd achterlatend.
 
De lichtbak (bestrijding winterdip).
Het leek een goed idee, dagelijks even voor zo'n lichtbak gaan zitten, om de winterblues wat in te dammen.
Ikzelf werd er alleen maar onrustig (en licht geïrriteerd) door, en op een kwade (?) dag liet ik het apparaat van boven aan de trap uit mijn vingers glippen.
Mijn winterdipje was er gelijk een stuk minder op geworden.
En zo was het dilemma: gebruiken of niet, meteen in één klap opgelost...
.
De hometrainer.
Om het gemis aan beweging door fietsen en wandelen in de winter wat op te vangen kocht ik een hometrainer.
Ik kreeg het erg warm, erop, zweette hele handdoeken nat, en verveelde me, met een vuurrood hoofd, vooral te pletter.
Niets voor mij, ik kleedde me maar extra warm aan en ging weer buiten fietsen en wandelen, winter of niet.
 
De portable airco.
Heerlijke verkoeling zocht ik, in de broeierige zomerse nachten, dus kwam er een verrijdbare airco, voor in de slaapkamer.
Behalve koelte zocht ik echter ook rust, tijdens mijn slaap.
Maar het in de winkel nog fluisterstil lijkende ding maakte een dreunende herrie in de nachtelijke stilte, en ik kon er niet van slapen.
Dan maar warm en rustig, besloot ik... en de airco ging (er) weer uit.
 
 
En toch...zoals boven al gememoreerd, ben ik over de meeste dingen die ik aanschafte gelukkig heel tevreden.
De lijst van gekochte gebruiksvoorwerpen, waar ik wél heel content mee ben, zou oneindig veel langer worden dan die van mijn miskopen...

dinsdag 8 februari 2011

Google special logo viert de geboortedag van Jules Verne




Het mooie special Google logo van vandaag is gewijd aan de geboortedag van Jules Verne, een naam die denk ik weinig introductie nodig heeft.
VKblogcollega View wijdt vandaag een bijdrage aan hem.
Als kind was ik gek op de fantasierijke verhalen, die je meenamen op lange treinreizen, in ruimteschepen en...diep onder de zeespiegel.
De gestileerde Google letters spelen wondermooi in op dit thema...

zondag 6 februari 2011

The Dude

In my life - The Beatles

Ter herinnering aan John Lennon (Liverpool, 9 oktober 1940 - New York, 8 december 1980) 

In my life, van de lp Rubber Soul uit 1965, vind ik een van de mooiste liedjes die de Beatles ooit maakten.
De stem van John Lennon blijft er voor altijd mee verbonden, graag laat ik het hier nog een keer horen.                                                                                                                                                           
  (druk op de play knop voor de muziek)


There are places I remember
All my life though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places have their moments
With lovers and friends I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I've loved them all

But of all these friends and lovers

There is no one compares with you
And these memories lose their meaning
When I think of love as something new
Though I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more

Though I know I'll never lose affection

For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more
In my life I love you more

vrijdag 4 februari 2011

Een goed voorbeeld

Het gebeurt me nogal eens, dat ik een stuk later naar bed ga, dan ik van plan was (en goed voor me is).
U kent dat wel, je bent 's avonds misschien nog weg geweest, wil na thuiskomst nog even het VKblog verkennen...en voor je het weet is het dik na middernacht, terwijl de plicht (en de wekker) je de volgende ochtend al weer vroeg zullen roepen...
 
Mijn kater Knorretje was vroeger echt een nachtbraker, maar nu hij de leeftijd van het verstand heeft bereikt (hij werd in september 10 jaar), doet hij het wat rustiger aan, en is regelmatig rond de klok van 9 al onder zeil.
 
Een goede en gezonde gewoonte, waar ik zo af en toe best wel een beetje een voorbeeld aan kan nemen...

donderdag 3 februari 2011

It might as well be spring























Het was vanmiddag, rond half vier, bij het Uithoornse Zijdelmeer.
Lente-achtig voelde het even aan, de ooievaars stonden zich verderop te poetsen in het zonnetje, en de eerste clubjes grauwe ganzen vlogen luid roepend over.
 
In het kalme heldere water kwamen een paar meerkoetjes en eenden elkaar, rustig dobberend, tegen.
Van de vermeende rivaliteit tussen de twee soorten was geen enkele sprake.
Dat zal straks, met het komende broedseizoen misschien wel een beetje anders zijn...
 
Ja, it might as well be spring, vanmiddag...

woensdag 2 februari 2011

Slowdown, sundown



























Sundown coming down too soon, no time to be alone
So I'll take a glass of memories and understand the blues
Oh they're the last thing you lose
 
Slowdown sundown, all I really need is time
For faded love songs and feelings in the wine
Let them take me down the line
 
Slowdown sundown - Steve Winwood

Mijn vrienden, de ooievaars

De zegeningen van zoveel zenders


















Ik ben nog opgegroeid in de tijd, dat je maar een handjevol tv-zenders kon bekijken.
Nederland 1, 2 en 3, België en nog een paar Duitse zenders, dat was het wel.
Kwam er iets belangrijks op tv 's avonds, dan kon je dat op school of op je werk de volgende ochtend bespreken met de anderen, die het waarschijnlijk ook gezien hadden.
De antenne stond op het dak, en je deed het met wat die kon opvangen uit de ether.

Met de komst van centrale antenne systemen, en later de kabel-tv steeg het aantal te ontvangen zenders al aanzienlijk.
Ik herinner me nog hoe blij ik was met de ontvangst van de BBC, en het aantal kanalen steeg gaandeweg, tot we nu in een digitaal basispakket al gauw zo'n 50 zenders tot onze beschikking hebben.

Het lijkt heel wat, maar je gaat toch al gauw weer selecteren.
Ik wel, tenminste.
Weinig tot geen belangstelling heb ik voor: de meeste regionale zenders, de commerciële zenders met al die vervelende reclameblokken steeds, de Duitse zenders (omdat ze nog altijd hun films niet ondertitelen maar ze nog steeds hardnekkig nachsynchronisieren) en verder de enkele verdwaalde Poolse, Turkse of Italiaanse zender.
Je mag ze zo hebben van me.

Graag val ik terug op de voor mij 'harde kern' van Ned 1, 2 en 3, BRT 1 en 2 en BBC 1 en 2.
Daarbuiten kijk ik weinig, voor mij zou dus een basispakket van zo'n 8 zenders al ruim voldoen.

Maar ik ben dan ook vast geen representatieve kijker, ben ik bang...


Afbeelding: internet

Alle dertien fout


















Met enige regelmaat laat ik hier graag muziek horen die mij zo aanspreekt, dat ik deze ook met veel genoegen met medebloggers of blogbezoekers deel.

Maar zijn er ook nummers die ik niks vind, en echt niet aan kan horen?
Nou, reken maar van yes!

Ik heb geprobeerd een top-dertien te maken van de ergste liedjes die ik ken.
Misschien kent u ze niet, des te gelukkiger! Al blijft smaak natuurlijk altijd iets persoonlijks, ik geef het meteen toe...

Weet u er ook wel een paar?
Graag hoor ik het.

Hier komen ze, mijn allerergste dertien (de volgorde is willekeurig).
Bedenk wel: alles met een knipoog, natuurlijk.
En nee, ik heb ze maar niet gelinkt, deze keer.



Born to be alive - Patrick Hernandez

In the year 2525 - Zager and Evans

Zombie - The cranberries

Dromen zijn bedrog - Marco Borsato

Tainted love - Soft cell

Crazy horses - The Osmonds

The reflex - Duran Duran

How am I supposed to live without you - Michael Bolton

Do you really want to hurt me - Boy George

You're beautiful - James Blunt

Daddy cool - Boney M

Lady in red - Chris de Burgh

Un canto a galicia - Julio Iglesias



Foto: internet

Waar zijn ze gebleven ... verdwenen merken



















Misschien hebt U het ook wel eens, dat U ineens denkt: hé, waar is dat vroeger zo bekende merk eigenlijk gebleven?
Onlangs stond Ingrid nog stil bij het al lang verscheiden sigarettenmerk Miss Blanche, wat bij mezelf weer leidde tot de vraag: wat is er van mijn geliefde kauwgummerk Bazooka Joe geworden?

Je kunt een flinke lijst maken van verdwenen merken, en ik heb maar eens een poging gewaagd. De volgorde is volkomen willekeurig.
Kent U ze nog, deze merken?
Zijn ze echt allemaal verdwenen, of vergis ik me toch bij sommige? Waar dat zo mocht zijn, hoor ik het graag, natuurlijk.
En...kent U er nog meer, misschien?

Ik ben benieuwd...


















  • Kreidler - brommermerk, de Florett was erg populair
  • Kwatta - de zo bekende chocolade reep, alle ogen waren er op gericht
  • Treets - werden M&M's, ocharm...
  • Buckler - alcoholarm bier, door Youp van het Hek genadeloos (en humorloos) om zeep geholpen
  • Atari - in de jaren '80 een geavanceerde, volwaardige computer, die ver vooruit liep op de toenmalige IBM MS/DOS klonen...ikzelf was de trotse bezitter van een Atari 1040 ST, die grafisch én qua muziektoepassingen bijna ongeëvenaard was
  • Autodrop - een grote rol drop, met droppen in de vorm van autowielen
  • Typhoon - brommer
  • Roots - schoenen met een 'negatieve hak', de achterkant was lager dan de voorkant. Wat een ramp, ik heb ze zelf ook even gehad, het liep voor geen meter (letterlijk dus)...
  • Tarvo moutbrood - verpakt, voorgesneden brood, het broertje van King Corn
  • Exota - gazeuse, door de VARA en Marcel van Dam om zeep geholpen
  • Vapona - de Vapona strip, tegen insekten in huis - en ook tegen mensen, had ik altijd de indruk
  • Skol - bier
  • Puch en Tomos - boegbeelden van een brommergeneratie. Gek genoeg zijn er nog wel brommertjes die de naam dragen, zag ik, maar ze lijken nergens naar...
  • Jif - schoonmaakmiddel, werd omgedoopt in Cif
  • Smiths - de beroemde chips, werd Lays...waarom toch?
  • Berini - brommer
  • King Corn - verpakt voorgesneden witbrood, het broertje van Tarvo moutbrood
  • Simca - automerk
  • Wipp Express - wasmiddel, maar ja, die naam hè, ik kan er ook niks aan doen...
  • Telefunken - radio's en televisie's
  • Raak - frisdrank
  • Erres - electrische huishoudelijke apparaten
  • Batavus - brommer
  • Quick - voetbalschoenen
  • Van Houten - chocola
  • Fokker - de vliegtuigen
  • Zündapp - brommer
  • Tjolk - kinderdrankje
  • Honved - voetbalschoenen, mijn eerste!
  • Joy - van die leuke kleine buikflesjes frisdrank
  • Brio - margarine
  • DAF - van dat pientere pookje. De vrachtwagens bestaan geloof ik nog wel...
  • Reckitt's - de zakjes blauw...
  • Raider - werd Twix
  • Aristona - radio's en televisie's, was ondermerk van Philips meen ik
  • Planta - plantaardige margarine














Illustraties: internet

Mijn vriend Sjors

Knorretje, getekend door Coby

Het huis waar ik ben opgegroeid
























Van mijn jongste zus kreeg ik, een tijdje geleden, deze foto uit 1909, die ze op het internet had gevonden.
Het is een ingekleurde ansichtkaart met daarop de Tolstraat uit Bodegraven, en het huis rechts voor op de hoek is haar geboortehuis, en het huis waar ik ben opgegroeid.
Als baby van vier maanden maakte ik mijn eerste verhuizing al mee, toen mijn ouders in deze woning trokken.
De Tolstraat is inmiddels omgedoopt in Overtocht, en in 'ons ouderlijk huis' wonen al jaren weer andere mensen, zo gaat dat.

Ik vond het een vreemde, mooie gewaarwording, je ouderlijk huis op een foto terug te zien, zo'n 50 jaar vóór je er zelf woonde.
En wat zou ik graag, al was het maar voor even, de foto binnen willen stappen...

Wat ook vervelend is
















Het is de kleine ellende van alledag, die ons allemaal wel eens lijkt te treffen.
Niet elke dag, nee, gelukkig maar.
De wet van Murphy heeft er veel mee te maken.

Herkent u ze, deze mini-rampjes?



Water in je mouw - ik had het gisteravond nog.

Je ongelooflijk verslikken in een hap lucht of een minuscuul druppeltje spuug.

Een keihard gegooide sneeuwbal op je oor. Pats - Auww!

Je net gesmeerde boterham met pindakaas valt op de grond. U raadt het al, met de pindakaas aan de onderkant, natuurlijk.

Van je trapper afschieten, op de fiets.

Op je tong bijten (lip of wang mag ook).

Ga je een keer naar de film, zitten ze er vlak voor je hard doorheen te tetteren, constant.

Je hoofd stoten tegen de punt van het openstaande deurtje van het keukenkastje.

Auto rijdt hard door diepe plas. Waar jij net fietst, loopt of staat, natuurlijk.

Je ijsje valt in het zand.



    Mij zijn ze alle wel eens overkomen, herinner ik me.
    Weet u er ook nog een paar?



    Boterham met pindakaas: internet